W swej twórczości Konstanty Laszczka ulegał wpływom Auguste Rodina, co szczególnie zaznaczyło się w rzeźbionych na początku XX wieku aktach kobiecych o symbolicznej wymowie. Do najwcześniejszych z nich należy posąg zatytułowany ZIMA (KONIK POLNY) z 1895 roku; nieco później powstały przepojone nastrojem smutku akty kobiece, m.in. ŻAL (1901) i ZASMUCONA (1901-1902). Związek twórczości Laszczki z symbolizmem zaznaczył się również w takich rzeźbach, jak: W NIESKOŃCZONOŚĆ (1896/1897), NOSTALGIA (1903) oraz - inspirowany zapewne słynnym obrazem Edwarda Muncha - KRZYK z 1902 roku. Równocześnie artysta poszukiwał inspiracji w sztuce ludowej oraz mitologii słowiańskiej (WODNIK 1896).
     Tematem wielu jego prac są wiejskie sceny rodzajowe i typy ludowe (BOCIANY LECĄ, NIE PADAJ DESZCZU, KRAKOWIANKA). Oddzielną pozycję w dorobku artysty stanowią portrety, których wymodelował ponad setkę. Składają się one na swoisty panteon współczesnych artyście wybitnych osobistości ze świata kultury i sztuki, m.in.: Juliana Fałata, Feliksa Jasieńskiego, Zenona Przesmyckiego-Miriama, Ferdynanda Ruszczyca, Leona Wyczółkowskiego i Stanisława Wyspiańskiego. W okresie Młodej Polski operował szkicową, bogatą w niuanse światłocieniowe formą, którą cechowała ponadto asymetria oraz płynna, secesyjna linia. Za przykładem Rodina często posługiwał się zabiegiem non finito, polegającym na pozostawieniu pewnych partii rzeźby w "nieukończonym", szkicowym stadium. Zajmował się również rzeźbą monumentalną, jednak większość wzniesionych według jego projektów pomników uległa zniszczeniu w czasie II wojny światowej. Do zachowanych wybitnych dzieł z zakresu rzeźby nagrobnej należą - ANIOŁ ZEMSTY z 1910 roku, wzniesiony ku czci ofiar rewolucji krakowskiej z 1846 roku (na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie) oraz WYZWOLENIE (1912-1913) na grobie rodziny Lasockich na warszawskich Powązkach.